یادی از آغای ورزش ماهشهر/سوگ نامه ای به مناسبت درگذشت پیشکسوت فوتبال ماهشهر به قلم علی ربیعی

بعضی انسان ها را بی آنکه ببینی یا دیده باشی یا به قول ما ماهشهری ها با ایشان ترید و دوغی خورده باشی دوستشان داری

بعضی انسان ها حتی اگر خود نخواهند ذاتن بزرگ اند و تو از دور دوست داری نسبت به ایشان ابراز ارادتی نمایی

بعضی انسان ها بی آنکه بخواهند،حجب و حیای عجیبی دارند که خاص یک ماهشهری اصیل است

بعضی انسان ها بی آنکه حتی خودبخواهند عزت قوم و قبیله اند و تو که از دور تماشا می کنی به این منزلت می بالی درست مثل لحظاتی که در هوای گرم سردت می شود و موهای روی دستانت مورمور می کنند

محمد کاظم کریمی یعنی(آغای)دوست داشتنی ورزش ماهشهر و بلکه همه ایران مجموع همه این صفاتی که بر شمردم بود بی آنکه ریبی و ریایی را شاهد باشی

تا آنجا که می شناسمش و از دور که می دیدمش همیشه بی آنکه به چشم مخاطب نگاه کند حرف می زد والبته کم حرف و گزیده گوی

یادم می آید اگر در حین مسابقه گلی زد فقط ایستاد و تماشا کرد بی آنکه احساساتی شده و بخواهد رقیب را تحقیر کند

مادرم می گفت اگر می خواهی بزرگ شوی کوچک شو و(آغای)ورزش ماهشهر نگاهی این چنین مهربان به زندگی و اطراف خود داشت

اگر به تعبیری انسان بودن دشوارترین وظیفه است ایشان این دشواری را با همه جان به آخر رساند

راستی که دل از دست رفت و دیده تاب گریه ندارد…..
روحش شاد و یادش گرامی ماهشهر

علی ربیعی(بهار)